Rząd tłumaczy nam, że Lockdown to tylko prewencyjny środek ostrożności. Może, ale pamiętajmy, że historia upadłych demokracji cała usłana jest środkami ostrożności.

Subskrybuj nasz kanał! Jesteśmy też na SoundCloud, iTunes i Spotify!

Niepewność gospodarcza przykuwa dziś uwagę rządów, ekonomistów. Ale jest coś, co wszystkim umyka w ich geopolitycznych kalkulacjach – DEMOGRAFIA! Siła o niebo potężniejsza od ideologii i ekonomii…

Zapraszamy na kolejny odcinek naszego cyklicznego programu – podcastu „Wolność w Remoncie” śledzącego aktualne trendy i wydarzenia w polskiej i światowej gospodarce, polityce czy stosunkach międzynarodowych.

Subskrybuj nasz kanał👉 bit.ly/SubskrybujWEI

Jesteśmy też na SoundCloud, iTunes i Spotify!

Zmiany cywilizacyjne, gospodarcze, społeczne powodują, że w najbliższych latach ujawnią się nowe problemy socjalne, na które będziemy musieli skutecznie reagować. Są to: starzenie się społeczeństwa, przeobrażenia rodziny (w tym coraz pilniejsza potrzeba stworzenia warunków do bezkonfliktowego łączenia pracy zawodowej i powinności rodzicielskich), choroby cywilizacyjne, migracje, problem wielokulturowości. Polityka socjalna i szerzej społeczna muszą być na te zmiany przygotowane.

Pomoc społeczna jako część administracji publicznej (centralnej i lokalnej) musi się unowocześnić razem z całą strefą publiczną. Autorzy postulują, że niezbędna jest szybka i efektywna cyfryzacja, która wspomoże administrowanie usługami oraz wzmocni współpracę pomiędzy instytucjami (np. urzędami pracy i ośrodkami pomocy społecznej). Ponadto zmiany w polityce społecznej powinny być poprzedzone analizą potrzeb, efektywności działania i kosztów.

Obecnie władza na poziomie centralnym prowadzi osobno politykę socjalną oraz rodzinną. Na pierwszą wydawanych jest ok. 5 mld zł, na drugą ponad 40 mld zł. Na poziomie regionalnym i lokalnym oboma typami działań społecznych zajmują się te same instytucje – agendy samorządów lokalnych. Co więcej spora część społeczeństwa nie odróżnia pomocy socjalnej od polityki rodzinnej.

Niezbędne jest także włączenie w pomoc społeczną różnych uczestników: samorządów lokalnych, organizacji pozarządowych, prywatnych instytucji, organizacji współpracujących z osobami bezrobotnymi (w tym publicznych służb zatrudnienia), placówek ochrony zdrowia.

W sytuacjach kryzysowych, pomoc społeczna powinna być jedną z dziedzin, w których przejawia się służebność państwa wobec obywateli. Niezbędne jest też takie organizowanie polityki społecznej, aby rozmaite formy wsparcia były dostępne dla obywateli, a zasady ich otrzymania były przejrzyste.

Warsaw Enterprise Institute oraz Związek Przedsiębiorców i Pracodawców rekomendują:

1. przeprowadzić cyfryzację instytucji polityki socjalnej i stworzyć sprawny system współpracy z innymi instytucjami publicznymi i bazą osób korzystających ze świadczeń,
2. uruchomić portal informacyjny dla klientów, przewodnik po usługach polityki socjalnej (także oferowanych przez NGO i instytucje rynkowe),
3. wprowadzić specjalizację służb społecznych,
4. dokonać przeglądu rozmaitych efektywności (merytorycznej i kosztowej) wszystkich form świadczeń związanych z polityką społeczną i rodzinną,
5. jeśli okaże się to potrzebne, na podstawie tej analizy dokonać niezbędnych korekt
   w przepisach,
6. wprowadzić możliwość zawierania „paktu” z klientem – osobą korzystającą z usług socjalnych, uzależniającego otrzymanie pomocy od aktywności podopiecznego, określić wymagania wobec klienta współpracującego,
7. dać pracownikom socjalnym możliwość elastycznego podejścia do klienta, zmiany rodzaju udzielanej pomocy,
8. rozwijać zakres usług na podstawie dotychczasowych doświadczeń, dobrych praktyk
   i badań prognostycznych.

Pełny raport jest dostępny do pobrania tutaj.

******

Raport powstał w ramach projektu „Agenda Polska”, wspólnego przedsięwzięcia Warsaw Enterprise Institute oraz Związku Przedsiębiorców i Pracodawców, którego celem jest przygotowywanie strategii rozwoju Polski, rozwiązań systemowych i punktowej naprawy prawa.

Dotychczas w ramach serii ukazały się następujące publikacje:

Strategia konkurencji prawno-instytucjonalnej Polski

Strategia Bezpieczeństwa Polski

Zakres koncepcyjny nowego systemu podatkowego w zakresie podatków bezpośrednich i pośrednich. Płaca + Podatki –

Wymierna sprawiedliwość. Projekt reformy sądownictwa

Szkoła dla życia. Kto zapłaci za nasze emerytury?

Emerytura obywatelska. Bezpieczna starość, wyższe płace

50 milionów mieszkańców Polski. Konkretne działania, a nie tylko marzenia

Projekt Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej

W Polsce od wielu lat rodzi się za mało dzieci, aby zapewnić zastępowalność pokoleń. Nie tylko dlatego, że kolejne pokolenia są mniej liczne od poprzednich, ale też coraz więcej osób wynosi się z Polski. Poza granicami żyje już ponad 2,5 mln Polaków. Żyjemy coraz dłużej, ale jest nas coraz mniej. Z młodego społeczeństwa jeszcze 20 lat temu stajemy się społeczeństwem osób starszych.

Od początku tej dekady liczba mieszkańców Polski przestała rosnąć. Jeżeli w ciągu 20-30 lat nie uda nam się odwrócić tego trendu, to Polska nie ma szans na dogonienie Zachodu pod względem dobrobytu i rozwoju gospodarczego. Z prognoz GUS wynika, że nawet przy najbardziej optymistycznych scenariuszach wpływu programu Rodzina 500+ na demografię, współczynnik dzietności w 2050 roku wyniesie 1,85. Prowadzona polityka społeczna może nieco ograniczyć zagrożenia demograficzne, ale nie odwróci tendencji. Współczynnik dzietności musi wzrosnąć do co najmniej 2,1.

Po to by wyraźnie zwiększyć liczbę mieszkańców Polski, niezbędna jest zmiana filozofii funkcjonowania całego państwa. W tym celu środowisko WEI oraz ZPP proponuje trzypunktowy kompleksowy program reformy demograficznej:

1. Prowadzenie rozsądnej i efektywnej polityki prorodzinnej, której celem jest upowszechnienie w Polsce rodzin w modelach 2 + 2 i 2 + 3. Aby to osiągnąć, niezbędna są następujące działania:

• zwiększenie liczby dostępnych finansowo żłobków, przedszkoli, świetlic szkolnych i pozaszkolnych,
• uelastycznienie prawa pracy tak, by więcej osób korzystało z pracy w niepełnym wymiarze oraz z innych elastycznych form zatrudnienia,
• przegląd świadczeń rodzicielskich i socjalnych tak, by równocześnie chroniły rodziny w sytuacjach nadzwyczajnych, ale także były gwarancją dla pracodawców, że pracownicy mają inne możliwości niż wykorzystywanie stosunku pracy do uzyskiwania świadczeń finansowych,
• stworzenie efektywnego systemu samorządowo-prywatnego budownictwa czynszowego,
• wzmocnienie pozycji samorządu lokalnego, jako instytucji nadzorującej i budującej infrastrukturę społeczną w regionach.

2. Stworzenie warunków sprzyjających powrotowi emigrantów z zagranicy, które zostaną osiągnięte dzięki:

• zmniejszeniu obciążenia płacy podatkami i parapodatkami,
• stworzeniu ładu instytucjonalnego zapewniającego wolność gospodarczą i łatwość prowadzenia biznesu,
• zapewnieniu możliwości pracy zgodnej w wykształceniem, z wynagrodzeniem odpowiednim do kwalifikacji w całym kraju, a nie tylko w dużych miastach,
• obniżeniu kosztów budownictwa przez zniwelowanie biurokracji wymaganej w budownictwie mieszkaniowym.

3. Przeprowadzanie mądrej absorpcji imigrantów, przede wszystkim z krajów sąsiadujących z Polską, na skutek:

• maksymalnego uproszczenia procedur związanych z legalnym zatrudnianiem cudzoziemców,
• stworzenia warunków dla zamieszkania w Polsce rodzin imigrantów,
• stworzenia szybkiej ścieżki uznania kwalifikacji zawodowych imigrantów,
• wprowadzenia działań promocyjnych, w tym m.in. promocji nauki języka polskiego, kursów języka polskiego,
• stworzenia przejrzystej procedury uzyskiwania kart stałego pobytu dla stałego osiedlania się w naszym kraju.

Pełny raport jest dostępny do pobrania tutaj.

******

Raport powstał w ramach projektu „Agenda Polska”, wspólnego przedsięwzięcia Warsaw Enterprise Institute oraz Związku Przedsiębiorców i Pracodawców, którego celem jest przygotowywanie strategii rozwoju Polski, rozwiązań systemowych i punktowej naprawy prawa.

Dotychczas w ramach serii ukazały się następujące publikacje:

• Strategia konkurencji prawno-instytucjonalnej Polski
• Strategia Bezpieczeństwa Polski
• Zakres koncepcyjny nowego systemu podatkowego w zakresie podatków bezpośrednich i pośrednich. Płaca + Podatki –
• Wymierna sprawiedliwość. Projekt reformy sądownictwa
• Szkoła dla życia. Kto zapłaci za nasze emerytury?
• Emerytura obywatelska. Bezpieczna starość, wyższe płace
• Projekt Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej

Publikacja „Męczeństwo Kresów 1918-1956”, autorstwa dr hab. Przemysława Żurawskiego vel Grajewskiego, w popularny sposób opisuje:

• Operację Polską NKWD Jeżowa
• Agresję Sowiecką na Polskę w 1939 roku
• Zsyłki, deportacje, aresztowania pod okupacją sowiecką
• Katyń
• Rzeź Wołyńską
• Wypędzenie

Celem, dla którego powstało niniejsze opracowanie jest dotarcie z kompendium wiedzy na temat męczeństwa Kresów do możliwie szerokiego kręgu czytelników, a nie wyczerpanie tematu czy podsumowanie stanu badań lub rozstrzygnięcie toczących się polemik.

Publikacja do pobrania tutaj.

Publikacji towarzyszy seria 12 filmów video poświęconym tym zagadnieniom, do których obejrzenia zachęcamy.

***
Środowisko Warsaw Enterprise Institute dąży do ustanowienia dnia 11 sierpnia jako Dnia Męczeństwa Kresowian.

Pierwsze pokolenie pracuje, drugie się bawi, a trzecie głoduje. Taki żart krąży po świecie w środowisku zamożnych ludzi biznesu. Każdy przedsiębiorca stanie kiedyś przed dylematem: co dalej stanie się z moją firmą? I tu nawet nie chodzi o trudności w dalszym zarządzaniu biznesem z powodu podeszłego wieku właściciela, ale najczęściej z chęci zmiany sposobu życia na trochę bardziej towarzysko – rekreacyjny. Niestety statystycznie w mniej niż 10% przypadków przedsiębiorca ma godnego (mającego odpowiednie predyspozycje) sukcesora w ramach rodziny i jednocześnie tenże sukcesor ma chęć i wolę przejęcia zarządzania firmą. To się bardzo rzadko zdarza. A co jeśli dzieci czy innych sukcesorów jest więcej niż jedno i nie każdy jednakowo chce nadal prowadzić biznes? A co z pozostałymi ponad 90% biznesów? Sama sprzedaż firmy też często nie rozwiązuje problemu. Oczywiście łatwiej podzielić pomiędzy kolejne pokolenia majątek płynny niż biznes, ale później mądre zarządzanie pieniędzmi jest bardzo trudne. Dla większości przedsiębiorców to zajęcie o większym stopniu skomplikowania i bardziej niezrozumiałe niż samo prowadzenie biznesu. Po sprzedaży biznesu przedsiębiorca znajduje się w nowych okolicznościach, mniej znanych i budzących niepokój, gdzie większość lub cały majątek znajdzie się w aktywach pieniężnych. Niektóre badania pokazują, że strach przed tą nową rzeczywistością jest głęboko ukrytym powodem, dla którego przedsiębiorca często wstrzymuje się ze sprzedażą własnego biznesu.

Podjęcie decyzji co zrobić dalej ze swoim biznesem, to jest realny problem, który dziś w Polsce jest szczególnie aktualny. Dlaczego akurat teraz? Przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze obecnie mamy wyż demograficzny w kategorii „wiekowy właściciel z rozwiniętym biznesem w kieszeni”. Tak jak przeżywaliśmy wyż demograficzny w związku z pokoleniem dzieci urodzonych na początku lat 80. XX w., tak dziś przeżywamy pozytywny „wyż demograficzny” związany z kumulacją biznesów, które powstały na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego stulecia. Tych dojrzałych, 25-35 letnich rodzimych biznesów jest bardzo dużo, a przecież nikt nie jest w stanie aktywnie zajmować się własnym przedsiębiorstwem w nieskończoność. Drugi powód to zmiany socjologiczne. Osoby, które w latach 80. i 90. XX wieku miały 30-40 lat, dziś mają już 60-70. W tym wieku potrzeby ulegają przeobrażeniom, a także zmienia się sposób życia i priorytety.

W wielu krajach na świecie, dla tych wszystkich osób, które z różnych powodów chcą zwolnić jeśli chodzi o prowadzenie biznesu, a jednocześnie chcą w sposób trwały i długoterminowy, przez pokolenia wręcz, pozostawić majątek w rękach rodziny, zostały stworzone różne rozwiązania funkcjonalno-prawne. W Polsce takim wehikułem do kontynuacji biznesu rodzinnego były niegdyś ordynacje magnackie. Na świecie to są różnego rodzaju fundacje, czy trusty.

Kluczową kwestią, która jest na już do rozwiązania w skali całej polskiej gospodarki jest dylemat, w jaki sposób sprawić, by majątek czy biznes rodzinny mnożyć i kumulować dla przyszłych pokoleń, a nie dzielić. Jak pomóc, by tworzyły się coraz większe i silniejsze polskie dynastie biznesowe, na tyle duże i trwałe, by konkurować w skali globalnej i mieć szansę przetrwać przez kolejne pokolenia. To jest jeden z najważniejszych kluczy do sukcesu polskiej gospodarki na następne dziesięciolecia, a nie przetrwanie z biznesem jeszcze 5-10 lat (póki zdrowia, sił i chęci starczy), a na koniec sprzedaż firmy do międzynarodowego koncernu. Dziś z reguły tak to się niestety kończy. Ten problem przenosi się na indywidualnego przedsiębiorcę. Skala makro to efekt decyzji tysięcy przedsiębiorców.

Oczywiście, można stosować doraźne rozwiązania. Tworzyć fundacje austriackie, holenderskie, w Liechtensteinie czy polskie FIZ. Ale to wszystko są tylko rozwiązania ad hoc. Po pierwsze niewygodne dla polskiego przedsiębiorcy (wyprowadzanie aktywów za granicę, bariery językowe, mniejszy komfort przebywania w obcym środowisku prawnym, wysokie koszty utrzymania tych pomysłów itd.), a po drugie niekorzystne dla kraju (płacenie podatków za granicą, a nie w Polsce, koszty prawników i księgowych zagranicznych, a nie polskich itd.). Polski FIZ daje pewne możliwości, ale nie jest to wehikuł przystosowany do potrzeb w zakresie kumulowania rodzinnego majątku.

Świat zna lepsze rozwiązania. Wyobraźmy sobie, że polski przedsiębiorca chciałby zakończyć swój udział operacyjny w prowadzeniu biznesu czy wielu biznesów, a jednocześnie chciałby, aby majątek wypracowany do tej pory pozostał w rodzinie i dalej służył przez pokolenia. Załóżmy, że właściciel kumuluje wszystkie swoje firmy w wehikule funkcjonalno-prawnym, który nazwiemy spółką Majątek Rodzinny. Ustala z rodziną zasady zarządzania Majątkiem Rodzinnym. I tutaj powstają pytania. Czy zarząd ma się składać z samych członków rodziny, a może członkowie rodziny będą stanowić tylko nadzór, a zarząd będzie wynajmowany z zewnątrz? Jakie będą zasady korzystania z tegoż majątku dla rodziny w kolejnych pokoleniach? Czy będą dostępne stypendia na naukę? Czy należą się każdemu członkowi rodziny, czy trzeba będzie „zasłużyć” pracą na rzecz Majątku Rodzinnego? Pozostaje jeszcze kwestia zasady decydowania w sprawach strategicznych Majątku Rodzinnego, np. wybór kolejnych zarządów itd. Powstanie Rady Rodziny itp.

W efekcie powstaje spółka Majątek Rodzinny, pewnego rodzaju wehikuł prawny, w którym znajdują się poszczególne spółki, zarządzane jak każdy normalny biznes, który ma na celu przynoszenie zysków. Każdy z biznesów podlega normalnym zasadom prawno-podatkowo-księgowym, ale to, co jest na poziomie Majątku Rodzinnego, ma dodatkowe przywileje i możliwości, a przede wszystkim nie dzieli się przy każdej śmierci właściciela.

Podstawową korzyścią stworzenia takiej spółki jest to, że z biegiem lat może doczekamy się coraz większych i potężniejszych polskich, rodzinnych grup kapitałowych, w ramach których będzie można kumulować kapitał. Ostatni kryzys pokazał, że kapitał jednak ma narodowość. W przeciwnym wypadku możemy oczekiwać, że większość polskich firm, z których dziś się cieszymy, a które są innowacyjne i osiągnęły sukces, będzie zanikać. Będą sprzedawane, a środki pochodzące ze sprzedaży – dzielone. Czy środki te wrócą do biznesu? Tego nie wiemy. To jest duże ryzyko, a nawet jeśli tak, to trzeba zaczynać od początku.

Jeśli szybko nie wprowadzimy jasnych, klarownych i przejrzystych podatkowo zasad możliwości kumulacji kapitału dla polskich przedsiębiorców – przegapimy największą od stuleci możliwość budowania potężnych, polskich, rodzinnych grup kapitałowych. To jest ten moment. Dlaczego? Dlatego, że nikt nie żyje wiecznie i nie ma takiej siły, jak wtedy kiedy miał 30-40 lat. Zostało nam kilka najbliższych lat. Przez ten okres albo polskie biznesy będą się masowo sprzedawać i dzielić albo kumulować i mnożyć. Dajmy sobie szansę na stworzenie ram prawno–instytucjonalnych do dalszego wzrostu rodzimych majątków tutaj, w naszym kraju. Zróbmy wszystko, żeby polskie majątki mogły się kumulować, a może doczekamy się polskich fundacji na miarę fundacji Nobla…

Autor: Rafał Lorek, Partner w Lorek Pawlak Family Office

Po wprowadzeniu 500 plus pojawiły się zjawiska pozytywne, jak wzrost poziomu życia rodzin z dziećmi połączony z radykalnym spadkiem ubóstwa tych rodzin, czyli znaczące podwyższenie jakości życia dzieci czy symptomy wyższej liczby urodzeń. Z drugiej strony są także sygnały pokazujące możliwe negatywne skutki, jak zmniejszanie chęci do pracy u części rodziców czy sztuczne lub faktyczne zaniżanie dochodu po to, by otrzymać świadczenia na pierwsze dziecko. Osobną sprawą są koszty. Program jest skuteczny, bo jest bardzo kosztowny. Te plusy i minusy to natura każdego programu rządowego, a zwłaszcza tak dużego. W każdym mamy beneficjentów i nadzorców, którzy dystrybuują środki oraz tych, którzy płacą. Ci pierwsi to blisko 10 milionowa grupa rodziców i ich dzieci, drudzy to grupa parlamentarzystów, urzędników ministerialnych i samorządowych rozdzielających środki, wreszcie trzecia to wszyscy podatnicy. Biorąc po uwagę te trzy grupy WEI stoi na stanowisku, że 500 plus jest programem skutecznym, stosunkowo tanim w obsłudze i odpornym na uznaniowość, ale drogim. W związku z czym, należy rozważyć potencjalne drogi pokazujące możliwe korekty 500 plus by postawione cele w zakresie wsparcia rodzin i poprawy demograficznej przyszłości Polski zostały osiągnięte.

W przygotowanym raporcie eksperci WEI prezentują szereg rekomendacji, które usprawnią system z korzyścią dla beneficjentów, nadzorców programu oraz podatników.

Przede wszystkim należy stabilizować 500 plus tak, aby beneficjenci programu powinni mieć pewność, że ewentualne polityczne czy gospodarcze zmiany nie wpłyną na jego likwidację lub istotne ograniczenie. Tylko wtedy będą go traktować, jako tzw. dochód permanentny, co może przełożyć się na dzietność. Oraz zachować prostotę obsługi programu. To jedna z największych zalet programu: system jest prosty, zrozumiały i relatywnie tani w porównaniu z innymi.

Należy obudowywać program rozwiązaniami ułatwiającymi godzenie opieki nad dziećmi z pracą – by uniknąć negatywnych efektów ubocznych programu, np. dezaktywizacji zawodowej, i zwiększyć jego pronatalistyczną skuteczność konieczne są programy komplementarne. Istotą ich powinno być zwiększenie dostępności opieki instytucjonalnej nad dziećmi do lat 3.

Warto zastanowić się czy powiązać udział w programie z pracą – takie rozwiązanie bezpośrednio eliminowałoby największe ryzyko związane z programem, czyli wzrost liczby osób porzucających pracę. Można to zrobić rozbudowując system ulg lub przez uzależnienie wypłaty od pracy przynajmniej jednego z rodziców lub chociaż aktywnego jej poszukiwania. Jednocześnie warto rozważyć korektę systemu zachęt podatkowych na dzieci – obecny system ulg w podatku PIT po zmianach sprzed kilku lat lepiej realizuje cel, czyli refinansuje część kosztów związanych z wychowaniem dzieci. Niemniej jednak zupełnie nie działa pronatalistycznie. Lepszym rozwiązaniem byłby tzw. iloraz rodzinny, który umożliwia wspólne rozliczanie PIT przez całe rodziny, a nie tylko małżonków.

WEI rekomenduje dostosowanie programu 500 plus w taki sposób, by bardziej zachęcał do posiadania większej liczby dzieci – dobrym wyjściem byłoby różnicowanie wielkości świadczenia w zależności od liczby potomstwa od trzeciego dziecka.

Kluczowe jest także minimalizowanie kosztów innych świadczeń. Program 500 plus dubluje się  z systemem świadczeń rodzinnych. Racjonalna byłoby stopniowe wycofywanie się ze świadczeń rodzinnych lub zmniejszanie ich znaczenia. WEI apeluje jednak, żeby nie wprowadzać górnego kryterium dochodowego. Taki postulat pojawia się, by zmniejszyć koszty świadczenia, ale efektem może być wzrost kosztów administracyjnych.

W obliczu potencjalnej recesji, należy przygotować i wdrożyć alternatywne wariant np. okrojenia wydatków na świadczenie wychowawcze w przypadku gospodarczego spowolnienia czy recesji, tak by nie odbywało się to na oślep, co zawsze jest złym doradcą.

Warta rozważenia wydaję się także dyskusja nad mechanizmem waloryzacji niezależnym od polityki. Chodzi o to, by uniknąć w latach wyborczych presji na rząd na podwyżki 500 plus, co może być dużym problemem dla finansów publicznych.

Do programu można dodać także zagranicznych rodziców. Świadczenie powinno być włączone w program polityki migracyjnej, jako jedna z zachęt do sprowadzania rodzin i trwałego zakotwiczenia imigrantów zarobkowych w Polsce.

Z punku widzenia skuteczności prowadzonych działań w zakresie polityki prorodzinnej w Polsce, bardzo ważny jest postulat wprowadzenia bardziej przyjaznego dla rodziny systemu edukacji. Nieustanne reformy, przeładowane programy, tryb nauki wymuszający dodatkowe zajęcia i korepetycje powoduje, że także edukacja dzieci jest też barierą dla dzietności.

Diagnoza społeczna i inne badania pokazują, że drugą – oprócz materialnej – barierą dzietności w Polsce jest kwestia mieszkaniowa. Dlatego jeśli demograficzny efekt 500 plus  ma być trwały, to konieczne jest uruchomienie taniego budownictwa pod wynajem.

Pełny raport jest dostępny tutaj.

• Operację Polską NKWD Jeżowa
• Agresję Sowiecką na Polskę w 1939 roku
• Zsyłki, deportacje, aresztowania pod okupacją sowiecką
• Katyń
• Rzeź Wołyńską
• Wypędzenie.

Celem, dla którego powstało niniejsze opracowanie jest dotarcie z kompendium wiedzy na temat męczeństwa Kresów do możliwie szerokiego kręgu czytelników, a nie wyczerpanie tematu czy podsumowanie stanu badań lub rozstrzygnięcie toczących się polemik.

Publikacja do pobrania tutaj.

Publikacji towarzyszy seria 12 filmów video poświęconym tym zagadnieniom, do których obejrzenia zachęcamy.

***
Środowisko Warsaw Enterprise Institute dąży do ustanowienia dnia 11 sierpnia jako Dnia Męczeństwa Kresowian.

„Antysystemowcy” biorą większość

Co ciekawe wyniki znacznie lepsze niż w kraju uzyskali kandydaci uznawani za antysystemowych. Oprócz  Pawła Kukiza wynik wyższy od tego nad Wisłą zdobyli Janusz Korwin-Mikke (7,99%), Grzegorz Braun (2,93%), a także Marian Kowalski (0,89%), choć w przypadku tego ostatniego było to niewiele więcej niż w Polsce. Łącznie „antysystemowcy”, wliczając w to Kukiza, Korwina, Brauna, Kowalskiego i Wilka zdobyli aż 50,59%, przechylając szalę zwycięstwa na swoją stronę.

Ameryka wybiera Dudę

Nie od dziś wiadomo, że tzw. „stara emigracja” z lat kiedy w Polsce panował ustrój słusznie miniony, a niejeden mieszkaniec naszego kraju marzył o lepszym życiu na zielonej karcie w USA, to elektorat w dużej mierze konserwatywny światopoglądowo, a jednocześnie często przywiązany do wartości, które inspirowały „Solidarność” lat 80-tych. Szczególnie widać to w Stanach Zjednoczonych, do których w czasach PRL-u masowo emigrowali ludzie z południowej Małopolski oraz mazowiecko-podlaskiego pogranicza, czyli regionów, w których poparcie dla szeroko rozumianej prawicy – zwłaszcza w kontekście światopoglądowym – jest największe w kraju.

I w ten oto sposób w USA najwięcej, bo aż 2/3 głosów zdobył Andrzej Duda (66,51%), wyprzedzając o ponad 50 punktów procentowych drugiego w zestawieniu Bronisława Komorowskiego. Wyniki powyżej 1% uzyskali jeszcze Paweł Kukiz (11,41%), Grzegorz Braun (3,54%) oraz Janusz Korwin-Mikke (2,24%). Analogicznie sytuacja wygląda w sąsiadującej z USA Kanadzie, gdzie z poparciem 56,34% wygrał kandydat PiS, wyprzedzając kolejno Komorowskiego (16,38%), Kukiza (11,28%), Brauna (9,69%) oraz Korwina-Mikke (2,98%).

„Nowa emigracja” głosuje antysystemowo

Jeszcze ciekawiej wygląda sytuacja wśród emigrantów, którzy wyjechali z kraju po 2004 roku. Wyspy Brytyjskie zostały zdominowane przez kandydatów antysystemowych. Gdyby decydowały głosy brytyjskiej emigracji, to już w I turze wygrałby Paweł Kukiz, który zdobył 53,41% głosów. Również Janusz Korwin-Mikke, Grzegorz Braun i Marian Kowalski uzyskali wyniki lepsze niż w Polsce (kolejno: 11,07; 2,81; 1,09 procent) przy 14,23% Komorowskiego i 13,99% Dudy. Podobnie wyniki wyglądały w sąsiedniej Irlandii, gdzie Kukiz zdeklasował rywali wynikiem 57,19%.

Z pozostałych krajów, w których głosowało minimum 5 tys. Kukiz wygrał również w Norwegii oraz Holandii. Łupem Bronisława Komorowskiego padła z oczywistych względów Belgia, w której zdobył niemal 40% głosów oraz Niemcy, w których z wynikiem 32,49% wyprzedził Andrzeja Dudę (26,75%) oraz Pawła Kukiza (25,57%). Z kolei Andrzejowi Dudzie przypadło zwycięstwo we Francji (33,49%) przed Bronisławem Komorowskim (30,70%) i Pawłem Kukizem (23,88%). 

Propaganda granic nie przekracza

Jakie wnioski można wysnuć przyglądając się powyższym wynikom wyborów za granicą?

Otóż po pierwsze ludziom, którzy zaznali lepszego życia na Zachodzie trudno wmówić, że Polska jest „zieloną wyspą”, a każdy kto sprzeciwia się systemowi jest niebezpiecznym frustratem. Zdaje się, że emigranci nie potwierdzają też śmiałych tez posłanki PO, która nie tak dawno stwierdziła, że głównym powodem emigracji Polaków jest chęć podróżowania… i za tę wspaniałą możliwość nie odwdzięczają się głosem na Bronisława Komorowskiego. Tam gdzie rządowa propaganda nie dociera emigranci głosują przeciw systemowi, który do tej emigracji ich zmusił, a głosowanie przy urnie potwierdza wcześniejsze „głosowanie nogami”.

Na koniec warto przypomnieć słowa prof. Janusza Czapińskiego wybrzmiewające na łamach Gazety Prawnej: „Rośnie fundamentalistyczny radykalizm w młodym pokoleniu Polaków. Módlmy się, by jak najszybciej wyemigrowali, dzięki czemu ochronimy porządek.” Wydaje się, że ten chwyt establishmentowi już nie pomoże, bo ci, którzy wyemigrują tym bardziej zagłosują przeciw “porządkowi”, którego prof. Czapiński tak żarliwie broni.

Marcin Bagiński

dane i grafika pochodzą ze strony pkw.gov.pl
http://prezydent2015.pkw.gov.pl/320_Zagranica