Wydarzenia ostatnich miesięcy każą powątpiewać, czy „w tym szaleństwie jest metoda”. Największemu kryzysowi gospodarczemu od lat 30 XX w., największej pandemii od 1918 r. towarzyszy intensyfikacja napięć społecznych. Czy stoimy u progu wielkiego przełomu, czy może znów „wiele się musi zmienić, by nie zmieniło się nic”? A jeśli przełom, to jaki? Społeczny – czeka nas przyśpieszona sekularyzacja i odejście ludzi od Kościoła jak swego czasu w Irlandii? Gospodarczy – państwo, wykorzystując pandemiczny pretekst, jeszcze głębiej wniknie w gospodarkę i pójdziemy drogą wytyczoną przez państwa azjatyckie? Polityczny – czy ramy instytucjonalne III RP w końcu rozpadną się i wyjdziemy z klinczu, w którym trzymają nas postsolidarnościowe elity?